Bart lucht zijn hart: gekwelde zondaar

4 juni 2019

Ik zou mij zondig moeten voelen, ja zelfs willen voelen, zodat ik verlost kan worden van een zware last, mijn geweten kan sussen en een einde kan maken aan de innerlijke verscheurdheid. Maar het lukt me niet: ik ben hardleers, tomeloos en onverbeterlijk.

Ik ben een carnivoor in hart en nieren, vlees is een substantieel onderdeel van de warme hap. Zonder een knapperig speklapje, vette saucijs, zalige ‘beschuitstuiter’ (bal gehakt), sappige karbonade, mals stuk kip, bordvullende schnitzels of goddelijk draadjesvlees (de ultieme lekkernij), stelt mijn avondmaal weinig voor. Het is als een patatje zonder mayo, een boterham met alleen tevredenheid, een Italiaans ijsje zonder slagroom, het is eten zonder ziel.

Ik kom uit een eenvoudig gezin waar vader moest buffelen om de toenemende honger van zeven opgroeiende kinderen te stillen. In tegenstelling tot tegenwoordig konden veel ouders zich vroeger de luxe van een dagelijks portie eiwitten niet veroorloven. Slechts een enkele keer per week werd ons bord verrijkt met een hoopje spierweefsel. Het stelde bar weinig voor hoor: pa kreeg ‘natuurlijk’ altijd het grootste, wij moesten genoegen nemen met een minuscuul stukje. In onze ogen buitengewoon onrechtvaardig, wij moesten er immers nog van groeien. Pas veel later werden frequentie en volume opgevoerd, maar inmiddels waren we getekend voor het leven. Voor de Ikings is vlees een ‘must’, en niet van die lullige porties, voor ons geen armzalig belegde dubbele boterhammen, maar een enkele (van de warme bakker) met meerdere plakken worst of ham.

Sinds de klimaatdiscussie zijn vegetariërs en veganisten in opmars, wekelijks verschijnen kookboeken die de ‘zondaars’ moeten bekeren tot het ware vleesloze geloof. Mijn betere helft is niet zo van (veel) vlees – ze is meer een zoetekauw –  en zou wel willen minderen.

En biologisch vlees dan? Een alleszins redelijk alternatief, dacht ik in mijn naïviteit en voelde mij opgelucht. Prima voor het dierenwelzijn, maar volgens de hardcore wereldverbeteraars slecht voor het milieu. Als je het echt goed meent dan moet je minimaal voor vegetarisch gaan, eventueel aangevuld met namaakvlees. Ik ben radeloos.

Ik heb dat nepvlees weleens geprobeerd, ik raad het u niet aan: ranzig en taai. Het is surrogaat en dat proef je. Dat kan ik mijn gevoelige smaakpapillen niet aandoen. Begrijp mij niet verkeerd, er niets mis is met vegetarische maaltijden; een enkele keer zelfs prik ik een beleefd vorkje mee, maar altijd mis ik iets.

Vandaag at ik een perfect gebraden karbonade. Ook nu weer bleek mijn weerbarstig vlees zwakker dan de geest. Is er nog redding voor deze gekwelde zondaar?

Bart Iking


Deel dit bericht

Advertentie


Socialmedia

Unable to display Facebook posts.
Show error

Error: (#4) Application request limit reached
Type: OAuthException
Code: 4
Please refer to our Error Message Reference.

Gerelateerde artikelen