De lijm van de corsobouwers

28 juli 2017

“Als een sierlijk lint trok vanochtend het 82e bloemencorso door de straten van Winterswijk. Omzoomd door vele tienduizenden waren de oh’s en ah’s niet van de lucht. Opvallend was dit jaar de keuze voor dierenthema’s, maar ook de actualiteit werd niet geschuwd. Het tekort aan dahlia’s werd knap verbloemd”.

 

Het was in het verleden het standaardberichtje, dat elke laatste vrijdagmiddag van augustus in De Graafschapbode verscheen. Overduidelijk de avond tevoren al ingetikt en samen met een rolletje foto’s van het begin van de optocht met de treinpost naar Doetinchem verstuurd.

Even routineus leek ook de bevolking het corso jaarlijks te beleven. Met dezelfde brave muziekdeuntjes, de beleefd zwaaiende hoge heren in de koets en een streng kijkende tambour-maître. Slechts op de tweede dag vermocht een olijke showband uit Apeldoorn en omstreken de katerige stemming na een benevelde nacht nog enigszins opvrolijken. Met een bescheiden applausje voor de eersteprijswinnaars. Want spontaniteit is ons Winterswijkers niet echt gegeven. “Een nurkse handdruk, een stugge knik zijn hier al tekenen van emotionele uitbundigheid”, noteerde Gerrit Komrij al eens snedig over zijn plaatsgenoten.

Het Winterswijkse bloemencorso verdient meer. Veel meer. De optocht is namelijk allesbehalve een versleten traditie. Het heeft zichzelf voortdurend vernieuwd en is verrijkt met veel creativiteit en technisch vernuft, compleet met geluids-, rook- en lichteffecten, spektakel en bizar uitgedoste figuranten op en rond de wagens. Naast gelukkig ook nog steeds de traditionele versierde fietsjes en Calimero-karretjes.

 

Wel jammer dat er steeds minder grote wagens en amper nog bedrijven meedoen, zoals oud-corsobouwer Wim Klomps elders in deze krant constateert. Klomps was samen met ontwerper Theo Gemmink verantwoordelijk voor de vooruitstrevende bouwsels waarmee carrosseriefabriek Hoekstra het corso in de jaren zeventig wakkerschudde. Met non-figuratieve voorstellingen, wereldse en actuele thema’s als honger, vervuiling en oorlog en met bewegende constructies. En – jahoor – met Mondriaan als leidend thema in 1974. Momenteel ziet het geel en blauw voor je ogen als je door Winterswijk loopt, maar bijna een halve eeuw terug wist geen hond  wie of wat die Mondriaan met zijn rare blokjes eigenlijk was.

 

Klomps zegt in dit artikel nog iets belangrijks: een corsowagen bouwen schept een band en is goed voor de teamvorming. Jammer dus dat bedrijven er daarom niet meer aan meedoen. Maar mooi dat verenigingen, buurten, sportclubs en vriendengroepen dat stokje hebben overge-

nomen. De duizenden vrijwilligers steken vele uren van toewijding en liefde in hun creaties en dat mag best wel heel bijzonder genoemd worden in deze tijd van individualisering. Het schept een saamhorigheid die verder gaat dan één weekend in augustus. Het weeft netwerken van mensen die elkaar ook daarbuiten weten te vinden. De lijm van de corsobouwers houdt dus meer bij elkaar dan alleen bloemen.

 

Daarom: graag een wat luider applaus voor alle bouwers straks. Een staande ovatie, op vrijdag en zaterdag. En roep gerust ‘oh en ‘ah’.

 

Jan Ruesink

jan@devijftigpluskrant.nl


Deel dit bericht

Advertentie


Socialmedia

5 dagen geleden

De 50+ Krant
Bekijk op Facebook

Gerelateerde artikelen