Een wolf in schaapskleren – column Bart Iking

30 juli 2019

In de steriele wachtkamer van de tandartspraktijk blader ik quasi geïnteresseerd door de (glossy) tijdschriften, maar mijn geest is meer bezig met de mentale voorbereiding op wat komen gaat.
Na het onverwachts verwijderen van een verstandskies (met dank aan de verdoving) moet ik ‘uiteraard’ ook nog even langs bij de mondhygiëniste om het aangekoekte tandsteen van de afgelopen jaren te laten verwijderen. Mijn hartendief, die in tegenstelling tot mij ieder half jaar deze behandeling manhaftig ondergaat, verzekert me dat het weinig voorstelt. Ik geloof er niets van.
Mijn relatie met de beoefenaren van de tandheelkunde (ook wel bekend als ‘bekkenbeul’ of ‘smoelensmid’) staat, laten we zeggen, op gespannen voet. Mannen en pijn, het is een verdomd lastige combi. Het sterke geslacht lijdt meestal in stilte, de doorsnee man daarentegen doet dat tamelijk luidruchtig: hij kermt, kreunt, piept en mauwt bij elk pijntje. U raadt het natuurlijk al: ik ben een echte kerel.
“Meneer Iking?” Ik draai mij om en daar staat ze: een innemende verschijning, smetteloze witte jas, stralende lach en parelwitte tanden. Een wolf in schaapskleren? Gedwee loop ik met haar mee.
“Hoe is het met u?” Ik stamel een paar obligate woorden en terwijl ik het uitgebreide martelwerktuig met angstige ogen bekijk, ga ik zitten. Nou ja, zitten, dat is een groot woord.
Tegenwoordig lig je in een uiterst oncomfortabele positie op een keihard bed waarbij het hoofd lager ligt dan de rest. Je kunt geen kant meer op, ze doen het erom.
“Zullen we dan maar beginnen?”, de handen gevouwen – klaar om een schietgebedje te doen –  giert de adrenaline door mijn lijf. Ik sluit de ogen, roerloos, verstijfd, vooral bang.
Gewapend met haak en spiegeltje begint ze aan het beulswerk. Ik word afgeleid door de bedwelmende parfum en de zachte handen die bijna strelend over mijn wangen gaan. Ik durf nauwelijks nog te ademen, ben in een soort trance, en als ik af en toe de ogen open, kijk ik in het verblindende licht van de lamp: een surrealistische scène uit Star Trek. Met kracht beitelt ze het beton van tanden en kiezen. Ze verstaat duidelijk haar vak.
“Spoelt u maar even,” met veel moeite kom ik omhoog, neem een slokje van het vies lauwe water en spuug het uit. Nog even polijsten en klaar is Bartje. Ik sta op, mompel bedeesd ‘dankjewel’ en haast mij naar de deur.
En de pijn dan? zult u zich afvragen. Kom op zeg, ik ben toch een echte kerel: ook deze behandeling gaat natuurlijk met verdoving.
Bart Iking

 


Deel dit bericht

Advertentie


Socialmedia

Unable to display Facebook posts.
Show error

Error: An access token is required to request this resource.
Type: OAuthException
Code: 104
Please refer to our Error Message Reference.

Gerelateerde artikelen