Jeanet te Brummelstroete: ‘Mantelzorg dóe je gewoon’

30 juli 2019

In de ochtend van 26 april 2019 stapte Jeanet te Brummelstroete (53) in de auto in de wetenschap dat ze met buurvrouw Jolanda Stemerdink en diens dochter Kim naar Nijmegen ging. Niet veel later stond de Kottense in Theater De Storm tussen twaalf andere Winterswijkers met een verse koninklijke onderscheiding. Jeanet te Brummelstroete, de jongste van deze dertien, werd benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

Door Daniëlle Carrière

‘Een bijzondere dag voor een bijzonder persoon’, schreef Jeanets levenspartner Jan te Kulve die avond treffend op Facebook. In de schaduw onder de berkenboom op hun erf vertelt Te Brummelstroete over deze, voor haar emotionele, ervaring.

Hoe heb je deze ochtend van 26 april zelf beleefd?
“Ik was met Jolanda en Kim onderweg naar Nijmegen. We moesten eerst nog een vriendin van Kim ophalen in de buurt van De Storm. Die vriendin stond echter niet op de afgesproken plek en Kim ‘ging haar zoeken’. Even later belde ze me op of ik naar De Storm wilde komen. Ik stond nog midden op de weg met de auto nog aan, in de veronderstelling dat we zo verder zouden gaan. Kim vroeg me de auto te parkeren en haar moeder mee te nemen in de rolstoel. En toen ik binnen kwam, kreeg ik ineens een roos opgespeld en werd me verteld dat ik speciale gast was. Ik wist helemaal niet wat er te doen was in De Storm, maar toen zag ik Jürgen van Willianne staan en toen dacht ik ‘oeps, help! En toen ik nog iets verder liep stond mijn familie er, een delegatie van de Ruiterclub en Willianne’s zussen…”

Hoe kijk je er nu op terug?
“Het is toch wel heel bijzonder. Een waardering met een grote W. En ik heb een hoofdstuk af kunnen sluiten misschien. Het gemis van mijn vriendin Willianne die in oktober 2017 is overleden. Het missen is zeker niet minder, maar de waardering die ik gekregen heb, heeft wel veel impact. Namens Willianne ontving ik op 26 april nog een prachtig aandenken.”

Weet je wie er allemaal in het complot zaten bij het aanvragen van het lintje?
“Mijn broer Henk, Jürgen Jolink en Willianne Reuselink, de Winterswijkse Ruiter- en Pony Club en Jolanda en Kim Stemerdink. Mijn broer vond dat ik het verdiend had en heeft het aangezwengeld. Willianne ken ik vanaf de tweede klas havo, we zaten bij elkaar in de vriendengroep en we hadden de gezamenlijke interesse voor paarden. Ze was ziek en overleed in 2017. Jürgen is een heel bijzondere man, goede vriend en ik heb veel respect voor hem. Ook met Jolanda heb ik in de klas gezeten. Zij is uiteindelijk mijn buurvrouw geworden. Haar dochter Kim noem ik altijd mijn surrogaat-kind. Ik ben nauw betrokken geweest bij het overlijden van Jolanda’s man en Kims vader Bennie. Kim heeft zeer veel interesse in mijn paardensport, vindt het erg leuk om mee te gaan en helpt ook heel veel op de wedstrijden.”

Zat Jan ook in het complot?
“Nee, hij wist er pas drie weken van tevoren van en heeft het goed geheim weten te houden. Hij was ’s morgens blij dat ik weg was en hij zich snel om kon kleden om naar De Storm te gaan. Jan is heel belangrijk voor me. Als ik niet thuis ben, draait het thuis allemaal door. En hij staat volledig achter alles wat ik doe en stimuleert me. Bijvoorbeeld om trainingen te volgen. Hij gaat mee naar wedstrijden en als het kan naar les, zodat hij me thuis weer met de training helpen kan. Hij is mijn steun en toeverlaat.”

Hoe is jouw leven na 26 april verlopen?
“Na mijn studie heb ik een sabbatical van zes weken opgenomen. 26 april was de tweede week van die sabbatical en ik heb gelukkig niet zoveel bijzonders op de planning gehad. Ik ben overladen met reacties, kaartjes, berichten op social media en zelfs een brief van de Commissaris van de Koning in Gelderland.”

In de motivatie staat dat je het lintje onder meer hebt gekregen, omdat je mantelzorger bent voor twee families.
“Ik zie dat zelf niet als mantelzorg. Dat zijn dingen die komen op je pad en die doe je gewoon!”

Wat doe je dan gewoon?
“Bijvoorbeeld helpen in huis, meegaan als ze ergens naartoe willen, mee naar het ziekenhuis gaan, gezellig een dagje uit en door mijn achtergrond na een feestje de thuiszorg vervangen.”

Je bent ook al sinds 1977 lid en sinds 1987 actief voor de Winterswijkse Ruiter- & Ponyclub, waarbij je onder meer diverse bestuursfuncties hebt vervuld en nu voornamelijk het wedstrijdsecretariaat beheert. Wat houdt dit in?
“Ik doe vier keer per jaar het secretariaat van dressuur- en springwedstrijden. Ik hou me bezig met onder meer de inschrijvingen, de deelnemers starttijden geven, zorgen dat alles op de wedstrijd goed verloopt, juryleden de goede papieren geven en andere hand- en spandiensten. Kim is hierbij mijn steun en toeverlaat, en goed in de financiële afhandelingen.

Dus ze is jouw rechterhand?
“Minstens!”

Je bent kinder-neonatologieverpleegkundige in het SKB en hebt vorig jaar ook nog een opleiding gedaan tot lactatiekundige. Vertel daar eens over?
“Ik ben in 1984, het jaar dat het Streekziekenhuis werd geopend, er aan de slag gegaan als verpleegkundige. Vorig jaar heb ik de opleiding gedaan. Eén keer per week naar school in Almere en aan het einde een schriftelijk examen. Veel leerstof was in het Engels, niet echt mijn ding, maar gelukkig is er Google Translate. Inmiddels ben ik in het SKB naast verpleegkundige ook vier uur per week lactatiekundige. Ook geven we regelmatig voorlichtingsavonden voor toekomstige ouders.”

Heb je nog wel tijd voor je eigen hobby, de paardensport?
“Daar maken we tijd voor! Heel belangrijk. Als ik dat niet doe, ben ik niet gezellig. Daar levert mijn werk op onregelmatige uren een voordeel. Dan kun je je eigen tijd indelen. En prioriteiten stellen; paardrijden heeft een hogere prioriteit dan poetsen! Hahaha.”

Wat is eigenlijk precies jouw hobby?
“Paardensport in de breedste zin van het woord. De paarden sowieso, het verzorgen, het rondom huis hebben, de sport beoefenen met de trainingen en alles wat erbij hoort. En soms gewoon lekker klungelen in de stal. Na een zware dag lekker recreatief rondrijden.”

Heb je nog doelen?
“Ik heb nog een jong paard waar ik mee op wedstrijd wil. Dan heb ik een paard dat ik in de ZZ-licht wil starten; het hoogste dressuurniveau dat ik in mijn leven één keer eerder bereikt heb. En ik hoop gewoon nog heel lang lekker actief te kunnen rijden, ook op wedstrijdniveau. Ik moet wel een doel hebben om naartoe te rijden. Voorlopig vind ik in alleen recreatief rijden mijn voldoening nog niet.”

Waar ben je zelf het meest trots op?
“Dat ik elke keer nog weer dingen bereik waarvan ik dacht dat ze onmogelijk waren. Bijvoorbeeld dat ik voor de tweede keer weer ZZ-licht ga rijden. En dat ik weer een opleiding gedaan heb en dat ik die ook nog gehaald heb. En deze waardering die ik heb gekregen, daar ben ik ook best wel trots op en die neemt niemand me meer af.”


Deel dit bericht

Advertentie


Socialmedia

Unable to display Facebook posts.
Show error

Error: An access token is required to request this resource.
Type: OAuthException
Code: 104
Please refer to our Error Message Reference.

Gerelateerde artikelen