Terug naar het Rommelgebergte

30 juli 2019

Door Wim Ruesink

Onlangs kwam ik met de kleinkinderen weer eens in het Rommelgebergte en mijn herinneringen gingen terug naar vroegere tijden. Het was midden jaren 60 toen ik met vader en mijn twee oudere broers richting het Rommelgebergte fietste. Ik had een doortrappertje en mijn vader hield mij met één hand in mijn nek vast. Dat was een soort van traditie uit bezorgdheid, de jongste vasthouden. “Loslaten’ is nu eenmaal moeilijk in onze familie, ik merk het nog steeds. Wat was ik blij dat er later nog een broertje na mij kwam, hij kreeg toen de hand in de nek.
We fietsten over de Grotersweg richting het bos en ik herinner mij nog de enorm haakse bocht die je moest nemen om een boerderij. Vader leerde ons voordien eerst de fietsbel te gebruiken om zodoende een aanrijding met fietsers uit de andere richting te voorkomen. Klonk als een fietsbelconcert. Direct over het spoor stond een wit huisje, dan weer links en even verder op kon de pret beginnen.
Het was heerlijk om door de leeuwenkuil te rennen en te kijken naar de trein die door het bos ging. Bij wijze van uitzondering – het was geen vetpot in een arbeidersgezin – gingen we naar een uitspanning midden in het bos. Ik zag er nog al tegen op, de familie daar bestond uit, voor mijn gevoel, erg kleine mensen en dat ervaarde ik nogal als eng als ze dichtbij je kwamen. Maar de traktatie, een flesje Groli vruchtenlimonade maakte veel goed. We kwamen graag in het Rommelgebergte, naast het hertenkamp in Ratum een van de prachtige, kosteloze uitjes voor ons. “Het onweer blijft hier vaak in een soort dal hangen, en het blijft dus vaak rommelen, vandaar de naam Rommelgebergte”, zo vertelde een oude buurman mij eens over de oorsprong van de naam Rommelgebergte.
Nu ik anno 2019 terugkom in het Rommelgebergte merk ik dat de scherpe bocht en het witte huisje verdwenen zijn, evenals het restaurant (zonde dat je er nergens wat kunt drinken). Maar de magie van het bos, het plezier dat kinderen er beleven, het bos zelf en de trein zijn gebleven. Overigens kwam ik er later achter dat de naam van het Rommelgebergte niks met onweer te maken had, maar met afgravingen in vroegere tijden waardoor er wat woeste rommelige bergen overbleven.

Opa’s en oma’s met bijnamen
In het vorige nummer van de 50+Krant vertelde ik u al dat ik een opa en oma ‘Bus’ had. Die naam kregen ze omdat we er altijd met de bus heen gingen. Dit heeft nog al wat losgemaakt. Ik kreeg mooie voorbeelden van vernoemingen. Een opa en oma Kasteel bijvoorbeeld. Opa en oma woonden jarenlang in de buurt van een kasteel en gingen daar vaak wandelen met de kleinzoon. Opa en oma wonen nu al enkele jaren kilometers verderop, maar de naam opa en oma Kasteel blijft. Een oma Stoel, om de doodeenvoudige reden dat oma nooit van de stoel afkwam. En een ‘oude oma’ om de reden dat er ook een jongere oma is, oude oma is dus de overgrootmoeder. Ook mijn eigen kinderen wezen mij er op dat ze een van de oma’s steevast oma Woody noemde, Woody was de hond van oma. Zelf ben ik inmiddels ook al enkele keren opa en ik heb ook een mooie bijnaam, Appa. Zuiver door het feit dat een van de eerste woordjes die het eerste kleinkind brabbelde Appa was. Ik mocht op mijn verjaardag dan ook een mooie pen van hun ontvangen met de bijnaam Appa. Opa Vlek, die kreeg zijn bijnaam omdat hij een wijnvlek in de hals had en zodoende hadden de kleinkinderen hem daarnaar vernoemd, aldus een reactie op dit item.

 


Deel dit bericht

Advertentie


Socialmedia

Unable to display Facebook posts.
Show error

Error: An access token is required to request this resource.
Type: OAuthException
Code: 104
Please refer to our Error Message Reference.

Gerelateerde artikelen