Touria Meliani, van de Winterswijkse markt naar wethouderschap in Amsterdam

6 april 2019

“Winterswijk is heel belangrijk voor mij geweest”

Een van haar eerste baantjes was bij de viskraam op de zaterdagmarkt in Winterswijk. Nu is ze wethouder in onze hoofdstad Amsterdam, waar ze met haar man woont. Touria Meliani (50) groeide op in Winterswijk en vertelt aan de 50+Krant wat haar herinneringen aan Winterswijk zijn, maar ook hoe belangrijk dit dorp is geweest voor haar als persoon en voor haar carrière.

 

Door Wim Ruesink

Touria Meliani werd in 1969 geboren in het Marokkaanse Debdou. Ze kwam eind 1975 als 6-jarige naar Winterswijk waar haar vader al woonde. “Toen we er kwamen was het koud en Sinterklaas kwam aan, ik wist totaal niet wat dat was.” Ze kwam samen met vier zussen en een broer. In 1978 keerde vader terug naar Marokko en moeder kwam er alleen voor te staan. “Ik heb ongelooflijk veel waardering voor haar, ze heeft ons opgevoed en ons direct in de Winterswijkse samenleving laten integreren. We kwamen eerst tijdelijk, maar kort aan de Morgenzonweg te wonen, vervolgens in de Tweede Gasthuisstraat en jaren later verhuisden we naar de Joost van den Vondelstraat. In de Tweede Gasthuisstraat hadden we gelijk goed contact met de buurt, wij als moslims gingen om met christenen en andere gelovigen. We hadden buren die er allemaal voor je waren. Ik ben eigenlijk heel veilig opgegroeid in de dorpse cultuur van Winterswijk. We hadden ook buurtvriendjes en vriendinnetjes, eigenlijk altijd wel. Sylvia, Tanja en ook Mireille waren goede vriendinnen van mij. Het was natuurlijk een andere cultuur waar wij uitkwamen, maar ik heb nooit enige weerstand of vijandigheid jegens ons gevoeld, integendeel. Iedereen was heel aardig en hartelijk. We waren een van de eerste Marokkaanse gezinnen in Winterswijk, mijn moeder was alleenstaand, fietste en heeft bijna altijd werk gehad.”

“Ik ging naar de Hazelderschool, daar had ik een enorm fijne tijd, warme school. Daar was het meester Fred Bos die mij de liefde voor de natuur bijbracht. Ik leerde de namen van veel plantjes en vogeltjes, maar bovenal de liefde voor de natuur. Ik weet nog dat we tijdens Kamp Wenters op Vlieland over een duinpad liepen. Plots wees meester Bos ons op de prachtige lepelaars die er te zien waren. Ik heb nog steeds contact met Fred Bos, hij gaf ook al eens een natuurlezing in Amsterdam. We kregen eigenlijk gelijk bij onze komst in Winterswijk bijles. Dit deed mevrouw Brouwer. Maar ook Hanneke Hanegraaf is enorm belangrijk voor ons geweest, ze gaf mijn moeder Nederlandse les in het kader van integratie, maar bovenal omdat er een klik was. Hanneke heeft mij altijd gevolgd in mijn jeugd en gezorgd dat we verder konden komen. Ik heb haar een tijd terug nog bezocht en ze is enorm trots dat ik nu wethouder ben. Na de lagere school heb ik op de RSG de mavo gedaan, toen mbo en hbo.“

“Winterswijk is in alle opzichten heel belangrijk voor mij geweest. Onze moeder ging heel veel met ons fietsen, de Bekendelle in of naar het Rommelgebergte, we waren veel buiten. We keken naar plantjes in de berm, keken wat er in de slootjes zat. Zo heb ik een relatie met de natuur gekregen. Mijn eerste kennismaking met kunst was bij galerij Koempoelan van Günther Buhck in de Wilhelminastraat, mijn zus exposeerde daar. Ben daar zelf ook vaker wezen kijken naar kunst.”

Ook qua karakter heeft Winterswijk haar gevormd. “Achterhoekers houden niet van aanstellerigheid, ‘doe nou maar gewoon’ is hier het motto. Ze houden niet van dat stadse gedoe. Weet je, ik hou eigenlijk helemaal niet van gewoon doen, maar ik merk dat die Achterhoekse opvatting van gewoon doen mij wel gevormd heeft. In de steden is het steeds maar praten, zich constant uiten, in de Achterhoek pakken ze dingen gewoon op.”

“Als ik moe ben heb ik soms dat Achterhoekse accent weer, mensen horen dat dan gelijk. Mijn schoonzusje, Nadia Zerouali heeft nog veel meer dat Achterhoekse accent, zeker als ze weer in Winterswijk is geweest.”

Wat zou je B&W van Amsterdam willen laten zien van Winterswijk?
“Ha, als ik ze een dagje zou mogen meenemen, dan zou ik natuurlijk een visje eten op de gezellige markt of naar Talamini, de ijssalon waar ze zulk ongelooflijk lekker ijs hebben. Dan op de fiets de buurtschappen af en ze laten zien hoe prachtig het er is, de rust die er heerst, en al dat groen. Berenschot Watermolen en natuurlijk ook naar de Bekendelle, zo mooi daar.”

“Maar Amsterdam heeft ook veel mooie rustige plekken die het bezoeken waard zijn, vaak net buiten het centrum Het is hartstikke fijn om hier in Amsterdam te wonen, het is zeker niet overal druk of kommer en kwel. Ik voel me veilig, ik word ook niet herkend op straat. Er wonen ruim 800.000 mensen hier, maar in de stad zijn er natuurlijk enorm veel bezoekers. Er is ook heel veel te zien. Het is gewoon te druk, dat vinden de Amsterdammers zelf ook en we moeten dus kijken hoe we daar wat aan kunnen doen.”

 Volg je Winterswijk nog?
“Ik heb natuurlijk veel contact met mijn moeder en ook nog met wel wat anderen uit Winterswijk. Ik hoor dat GroenLinks-burgemeester Joris Bengevoord het goed doet en geliefd is onder de inwoners. Ik zou hem wel eens willen ontmoeten. Ik heb een overvolle agenda maar lijkt mij leuk hem eens te ontmoeten.  En GroenLinks heeft nu ook een wethouder in Winterswijk, gaat goed hè? Als het even kan kom ik ook naar Winterswijk, mijn moeder opzoeken en ga soms ook het centrum in.”

Je bent in Amsterdam wethouder kunst& cultuur, digitale stad, personeel & organisatie, vastgoed, archeologie, monumenten en het stadsdeel Nieuw-West. Een drukke baan zeker?
“Zo’n twaalf uur per dag is gangbaar, soms wel veertien tot vijftien uur. De uren zijn niet zozeer het probleem, wel de intensiteit. Toen ik in 2018 begon als wethouder was het veel dingen uitvoeren van het vorige beleid, je moet er in komen. Nu wordt het steeds meer van jezelf, je kunt er vruchten van plukken en je leert enorm veel, daar word ik gewoon blij van, zeker ook als je positieve reacties krijgt van mensen waar je het voor doet. De druk is natuurlijk enorm in Amsterdam, alles ligt onder een vergrootglas, daar moet je mee leren omgaan, dat leer je niet in één keer. Ik had geen politieke ervaring en dan sta je ineens in de schijnwerpers. De media-aandacht is groot, je moet je in de raad verantwoorden en mensen verwachten veel van je. Dit geeft veel druk. Nu alles wat ‘geland’ is geeft je dat wat lucht. Ik heb het wethouderschap aanvaard en ga er ook voor.”

 

“Anders dan anderen, ze trok haar eigen pad”

Touria’s leraar van de Hazelderschool, Fred Bos, weet het nog goed: “Ik combineerde altijd gymnastiek met natuur. We gingen op de fiets naar het Rommelgebergte om daar op de trimbaan wat te doen en onderweg konden we dan allerlei plantjes bekijken. Touria had daar oog voor. Veel heeft ze ook aan haar moeder te danken, die onafhankelijke Marokkaanse vrouw liet bijvoorbeeld Touria meegaan naar Kamp Wenters op Vlieland. Dat was bijzonder in die tijd voor iemand uit die cultuur. Ze was anders dan anderen, onafhankelijk, trok haar eigen pad.”

“Vorig jaar was ik voor een vergadering in de Hortus Botanicus in Amsterdam en we hebben daaraan voorafgaand samen nog weer even bijgepraat. Ze vertelde tegen mij: ‘Door jou zie ik nu overal in de stad bloemetjes staan.’ Dat doet mij wel wat.”

“Een goudeerlijke meid”

Joke Put staat elke week met een viskraam op de Winterswijkse markt. Bij Joke hielp Touria als zaterdaghulp en dat herinnert Joke zich nog goed. “Ze belde een keer op vrijdags op om zich voor de zaterdag af te melden. Ik vroeg of ze ziek was. Nee, antwoordde ze, ik heb geen zin. Ik vroeg het nog een keer maar Touria bleef erbij, geen zin. Normaliter melden hulpen zich ziek als ze geen zin hebben. Touria niet, die vertelde het gewoon eerlijk, een goudeerlijke meid. Ze heeft altijd goed bij ons gewerkt en deed het, op die ene keer na, altijd met veel plezier”. Touria: “Mijn voorliefde voor vis heb ik op de zaterdagmarkt opgedaan. Ik hielp in de kraam bij Van den Berg, haring schoonmaken, vis bakken, gewoon alle werkzaamheden. Daar heb ik ook de voorliefde voor vis gekregen, eet het nog steeds regelmatig. Ik heb ook nog bij de familiewinkel van Joke gewerkt, Puts Bazar aan de Vredensestraat, een knusse winkel waar ze van alles hadden.“


Deel dit bericht

Advertentie


Socialmedia

Unable to display Facebook posts.
Show error

Error: (#4) Application request limit reached
Type: OAuthException
Code: 4
Please refer to our Error Message Reference.

Gerelateerde artikelen