‘Tradities bij Volksfeest niet zomaar overboord gooien’

24 juli 2017

Oud-president Herman Wiechers: ‘voorschriften lopen spuigaten uit’

 

Over een maand is het weer zover. Het afhalen der vaandels, de dames en heren in jacquet met sjerp, het vogelschieten en de kinderspelen. Het Winterswijkse Volksfeest staat bol van de tradities, die soms verdwijnen en soms vanzelf ontstaan. Herman Wiechers (85) heeft als president van de Vereeniging in de jaren zeventig, tachtig en negentig veel van die veranderingen doorgevoerd, tegengehouden, uitgeprobeerd en afgeschaft. “Veranderingen zijn nodig, maar je moet een traditie niet afschaffen als je er niets voor terugkrijgt”.

door Jan Ruesink

Ook op zijn 85e volgt Herman Wiechers het Volksfeest nog nauw. Niet zo gek na drie decennia bestuursfuncties en met een dochter, Jacqueline, die momenteel in het hoofdbestuur zit. Op zaterdag pakt Wiechers graag een terrasje bij De Zwaan en op vrijdag ziet hij het corso bij zijn huis aan de Groenloseweg voorbijtrekken. Nee, speciaal stoppen doen ze niet voor de oud-president van de Vereeniging Volksfeest Winterswijk. “Hoeft ook niet”, lacht de oud-tandarts, “want er zitten zoveel gaten in het corso dat ze vanzelf wel een keer stoppen”.
Wiechers heeft grote waardering voor het bloemencorso zoals dat er nu uitziet, maar dit moet hem wel van het hart: “Je kunt het honderd keer zeggen, maar ze doen het toch: veel te grote wagens bouwen. Die leiden tot gaten in de optocht, want ze zakken of door hun as of ze zijn lastig te manoeuvreren door de straten. Groot is mooi en spectaculair, maar je moet er wel mee uit de voeten kunnen”.

Vergrijzing
Wiechers, die in 2001 afscheid nam als president, ziet dat het huidige bestuur moeite heeft om het corso elk jaar getalsmatig op niveau te houden. Stemt hem dat, met het oog op de bevolkingskrimp en vergrijzing, somber? “Och”, relativeert hij. “Ook in de jaren zestig kwam de klad erin en hoorde ik voorzitter Avenarius en secretaris Broen weleens zeggen: poeh, we hebben weer een optocht. Het corso heeft vervolgens ook het afhaken van bedrijven en winkelstraten als deelnemer overleefd. Daar kwamen de corsoclubs en buurtverenigingen voor in de plaats. En nu doet het bestuur er heel veel aan om jongeren enthousiast te maken en te begeleiden. Ik hoop dat de traditie zo in stand blijft, want het is toch fantastisch dat 300 tot 400 mensen het hele jaar intensief aan de wagens bouwen en dat een paar duizend mensen als plakker actief zijn. Als je dat eens gedaan hebt, zie je zo’n corso toch met heel andere ogen en ga je misschien wat harder klappen”.

 

Borreltje
Wiechers leidde het Volksfeest-bestuur in een woelige periode, van 1976 tot 2001: tradities waren niet meer heilig en iedereen riep om verandering. “Wij wilden als bestuur ook mee in die veranderingen, want je wilt de mensen toch naar het feest krijgen. Maar tradities moet je niet overboord gooien als je er niks voor terugkrijgt. Dan hou je zo weinig over. Soms hebben tradities ook zin zonder dat je het direct merkt: de jacquets van de bestuursleden stralen gezag uit in een zaal waar iedereen feestviert. Toegegeven, daar heb je nu ook beveiligers voor, maar het dwingt wel respect af. Daarom heb ik ook iets wel afgeschaft: het drinken van een borreltje tijdens de optocht door de leden van de muziekcommissie. Eén borreltje gaat nog wel, maar na vier sta je toch wat wankel op je benen.”

“Er is in de loop der tijd best veel veranderd, in het corso en het feest. De kinderspelen zijn van het Passantenkamp naar het dorp verplaatst, de kermis van het CC-plein naar de Balinkes en het feest van het CC naar de Markt. Allemaal veranderingen die goed zijn uitgevallen, maar die ook wel weer om nieuwe oplossingen vragen. Vroeger was de massa veel meer verspreid – bij Wamelink, de Harmonie, Dé van de Riet, Nijenhuis – nu concentreert het zich meer op de Markt. Daardoor is er veel meer beveiliging nodig en tegenwoordig zijn er sowieso al veel meer voorschriften waar je je aan moet houden. Het is onvoorstelbaar hoeveel papier en geld dat allemaal kost; zoveel zelfs dat het bestuur al eens tegen de ambtenaren van de gemeente heeft gezegd: nu ophouden, anders doen we niets meer. Maar ja, het is iets wat in de hele maatschappij speelt na Volendam en Haaksbergen, je zult wel moeten.”

Windhondenrace
Toen Wiechers in het bestuur zat, zijn er ook wel wilde ideeën afgeschoten en experimenten gehouden die uiteindelijk weer verdwenen. “Zo heb ik begin jaren zeventig al eens een windhondenrace opgezet op het WVC-terrein. Inderdaad, dat zou mooi passen bij het wapen van Winterswijk, haha. En een stratenloop, die dan in de loop der tijd zou moeten uitgroeien tot een marathon.  Het vergde allemaal veel te veel organisatie. Zo gaat dat met veranderingen. Soms wil je tradities handhaven die dan toch verdwijnen en soms wil je veranderingen doorvoeren die niet haalbaar blijken. Vaak regelt het zich ook zelf en valt er niks te sturen. Neem nou het droog-roeien bij de Peperbus op zaterdagnacht, dat is spontaan ontstaan en gegroeid. Mooi toch?”

Het Winterswijkse Volksfeest staat vanwege zijn tradities op de Nationale Inventaris Immaterieel Cultureel Erfgoed Nederland. Terecht, vindt Wiechers, “want er zitten zeker bijzondere aspecten aan. Maar verder is het natuurlijk ook gewoon een feest, waar je bekenden en oud-Winterswijkers treft. Elke gemeenschap van deze omvang in Nederland heeft wel zo’n feest. En of het nu om de verjaardag van de koningin of het binnenhalen van de oogst gaat, het is ook gewoon een mooie reden om te drinken en feest te vieren”.

Herman Wiechers met het beeldje van de vaandeldrager dat hij bij zijn afscheid in 2001 kreeg van de Vereeniging Volksfeest. Bij die gelegenheid werd hij ook tot lid in de orde van Oranje Nassau benoemd.

 


Deel dit bericht

Advertentie


Socialmedia

Unable to display Facebook posts.
Show error

Error: (#4) Application request limit reached
Type: OAuthException
Code: 4
Please refer to our Error Message Reference.

Gerelateerde artikelen