Bart lucht zijn hart

31 maart 2018

De strijd tegen het verval

 

In een eerdere column maakte ik melding van mijn niet aflatende strijd tegen het voortschrijdend lichamelijk verval, de oorlog tegen het hangbuikje (‘schort’ voor insiders), vetkwallen en overtollige kilootjes. De racefiets werd vervangen door de e-bike, er moest dus een alternatief gevonden worden. Goede vriend Ben en ik sloegen de handen ineen – de wederzijdse verplichting om niet te verzaken werkt voortreffelijk – en besloten de aftakeling van ons stoffelijk omhulsel gezamenlijk te bestrijden. Kortom, tijd voor de sportschool.

Eigenlijk is het hele gebeuren buitengewoon saai: een beetje trappen op de hometrainer, doelloos lopen op de loopband, roeien als een bezetene terwijl je geen meter vooruitgaat. Zo beschouwd schiet het niet echt op, maar iedere keer kijken we onze ogen uit: de schepping in grote verscheidenheid.

Soms zie je elegante, fraai geproportioneerde mensen bij wie lichamelijk alles lijkt te kloppen; je vraagt je onwillekeurig af wat ze komen doen. Misschien wel eenzamen op zoek naar contact en aandacht.

Natuurlijk zijn er de indrukwekkende tarzanachtige types met armen en benen als bielzen, spieren als kabels, die, gehuld in strakke shirts, de zaal betreden als ware Romeinse gladiatoren, die genieten van hun lichaam en vol bewondering naar zichzelf in de grote spiegels kijken terwijl ze met gezwollen aderen – ik ben altijd bang dat ze knappen –  op allerlei apparaten spierverruimende capriolen uithalen en het zweet van hun torso gutst.

Een enkele keer vereren een paar oudere dames de school met een bezoekje. Bij hen gaat het niet om het onderhoud van het lijf. Welnee, keurig opgemaakt, behangen met sierraden, diadeem in het fraai gestileerde kapsel, lijkt de zaal voor hen een soort ‘catwalk’. Gezellig keuvelend gaan ze naar de cardio-afdeling, zetten zich op het fietszadel waarbij de hoogte ervan totaal onbelangrijk is, en in slakkengangetje wordt het gesprek voortgezet. Na korte tijd en minimale inspanning is het genoeg, de dames vertrekken weer naar de kleedkamer en even later slurpen ze genoeglijk aan een bakkie troost.

Het resultaat van twee tot drie keer per week sporten is niet spectaculair, maar beslist hoopgevend: de bloeddruk is zonder medicijnen onder controle, nu de kilootjes nog. Ik gun mezelf iets te vaak iets extra’s – je hebt je niet voor niets uitgesloofd – maar ik zal blijven streven naar het gezonde(re) lichaam in een gezonde geest. Voorlopig genieten wij nog steeds van de gemoedelijke sfeer, het schitterende schouwspel en de koffie met het lekkere kokoskoekje na afloop.


Deel dit bericht

Advertentie


Socialmedia

This message is only visible to admins.

Problem displaying Facebook posts.
Click to show error

Error: Server configuration issue

Gerelateerde artikelen