De roze krokodil

20 juli 2018

 

Slenterend door de straten van het Duitse plaatsje Hattingen, waar we met de fietsclub een lang weekend verblijven, komen we een man met een roze plastic krokodil tegen. Een van de fietsvrienden spreekt hem aan en vraagt waarom hij met zo’n opvallend dier van ruim twee meter lang over straat loopt. “Die dient als decoratie in de kerktuin, die ik onderhoud”, antwoordt hij in het Duits. Ze kletsen nog even verder en de ‘klik’ tussen de beide mannen is duidelijk aanwezig.

Andy, de man met de roze krokodil, wordt gevraagd of hij ons een rondleiding zou willen geven door de stad. Dat wil hij wel, maar dan moet hij eerst even de krokodil wegbrengen. “Nur zehn Minuten.”

Terwijl wij wachten op een terras, wordt de verwachting binnen de groep dat de man inderdaad terugkomt en ons rond gaat leiden, stevig in twijfel getrokken. Maar na tien minuten komt Andy inderdaad op het afgesproken terras. Met blote voeten in zijn sandalen, alleen de geitenwollen sokken ontbreken nog.

Het uur daaropvolgend worden we aan de hand van Andy rondgeleid door Hattingen. Andy vertelt vol passie over het verleden van de stad en laat ons de mooiste plekjes zien. Hij blijkt een uitstekende gids.

Na afloop nodigen wij hem uit om een biertje mee te drinken op een terras. “Eins? Ja, das geht.”

Op de vraag wat hij voor de rondleiding wil hebben, antwoordt hij: “Nichts.” Hij doet het voor ons en wil er ab-so-luut niets voor hebben. Hij doet het omdat hij ons aardig vindt en omdat hij zijn stad wil promoten.

We drinken samen nog een paar biertjes. De gemoedelijkheid van de mensen in Hattingen valt ons op. Vanuit het café worden drankjes gebracht naar twee oudere mensen die voor hun huis de toeristen bekijken en overal wordt eten gedeeld. “Hier doen we nog alles voor elkaar”, legt Andy uit. Hij is daarin dus geen uitzondering.

Zijn werk is het onderhouden van de tuin van de grote kerk in het centrum. Hij verdient er niet veel mee. Maar hij is tevreden.

Een paar dagen later sla ik thuis de krant open en lees een verhaal over de Chileense criminelen, die steeds vaker naar Europa komen om in te breken en daarbij zeer gewelddadig te werk gaan. Ze hebben geen normen en waarden meer. Bah. Was de hele wereld maar zoals Andy.


Deel dit bericht

Advertentie


Socialmedia

This message is only visible to admins.

Problem displaying Facebook posts.
Click to show error

Error: Server configuration issue

Gerelateerde artikelen