Een razende tornado

28 november 2018

 

Eens in de twee weken zorgen wij voor twee van onze zes kleinkinderen. Hoewel er voor mij geen sprake is van enige bloedverwantschap – wij vormen, zoals dat heet, een samengesteld gezin – voelt het grootouderschap als heel natuurlijk. Toen ik ons oudste kleinkind voor de eerste keer in mijn armen had, biggelden de tranen over mijn wangen. Het was goed. Nog steeds voel ik me apetrots als ze me opa noemen: een ware Geuzennaam.

Die ene woensdag is altijd een bijzondere dag voor ons: druk, heel druk, geen moment rust, voortdurend het duo in de gaten houden, want de verantwoordelijkheid voelt zwaar. Ik ben het voorzichtige type, ziet overal en veel te vaak gevaar. Gelukkig is er oma: een echte oermoeder die als een oude rot met speels gemak haar handen er niet voor omdraait, lachend verschoont ze de smerigste poepluiers. Een oma uit duizenden.

De woonkamer is al snel verworden tot een slagveld: (onthoofde) poppen met afgerukte ledematen, kapotte auto’s, treinen, helikopters, speelgoed uit lang vervlogen tijden (wie wat bewaart die heeft wat) liggen door de hele kamer verspreid.

De immer goedlachse kleinzoon kruipt als een razende tornado door de kamer en stopt iedere ontdekking in zijn nieuwsgierige mond: de ultieme stofzuiger. Zijn zus gaat een paar keer per dag met opa naar de aangrenzende speeltuin, de schommel is haar favoriete toestel. “Ik wil heel hoog hoor”, roept ze opgewonden. Ik trek het bakje naar mij toe, tel in het Engels af, en als ik de schommel loslaat roep ik: ”We have lift off.” Ze straalt.

Macrobiotische verwennerij, daar doen we niet aan. Wij gaan, zoals het grootouders betaamt, voor het echte werk: niet altijd verantwoorde zoetigheid dus. Als ik zachtjes vraag of ze een ijsje lust, beginnen haar oogjes te twinkelen, en spurt naar de vrieskist. Ik doe de deksel open, til haar op en met feilloze precisie haalt ze er een uit de doos.

Aan het eind van de middag, als we de spreekwoordelijke knollen op hebben, mag ze even op de iPad, intussen bereidt opa de avondmaaltijd. De jongedame houdt niet van warm eten, maar boerenkool met spekjes en worst kan ze moeilijk weerstaan, broertje lust er wel pap van.

Bij de voordeur wordt met een dikke knuffel en natte kus afscheid genomen. Oma maakt zich klaar voor een stevige wandeling, opa ploft op de bank. Na een paar tellen valt hij met een brede grijns in slaap: “Hoog hè opa!”


Deel dit bericht

Advertentie


Socialmedia

This message is only visible to admins.

Problem displaying Facebook posts.
Click to show error

Error: Server configuration issue

Gerelateerde artikelen