Harrie de Roos, al 20 jaar de teugels in handen bij Paardenvierdaagse Woold

4 juni 2019

“Er is hier in Winterswijk een wandelvierdaagse, een fietsvierdaagse, een zwemvierdaagse, … maar geen paardenvierdaagse.” Dit overpeinsde Harrie de Roos (60) hardop op een visite en het leverde in juli 2000 de eerste Paardenvierdaagse Woold op, met zo’n dertig deelnemers. De laatste jaren doen er iedere avond zo’n 150 ruiters, amazones en koetsiers per avond mee. Dit jaar alweer voor de 20e keer.

Door Daniëlle Carrière
Als boerenzoon had Harrie de Roos zijdelings wel te maken met paarden toen zijn vader nog Geldersen gebruikte voor het werk op het land. Zijn eigen paardenhobby werd pas serieus toen hij halverwege de jaren negentig een veulen kocht. “Ik kocht op een kameraden-dag het ponyveulen Tanja. Mijn vrouw Ria vond dat ik dan ook maar moest leren mennen, dus ik heb dat jaar meteen mijn menbewijs gehaald. Met Tanja en Rosa, de pony van mijn schoonvader, ben ik eind jaren 90 gaan mennen en ik sloot me aan bij de Aangespannen Rijders Woold (ARW).”

Organiseren
“Als menner was ik bij aanvang van de Paardenvierdaagse een beginneling.” Als organisator had de in het Woold geboren Mistenaar wel ervaring. “Ik houd van organiseren”, zegt De Roos die wel vaker fietstochten organiseerde. Samen met enkele ARW’ers zette hij ook de inmiddels bekende ontbijtrit op poten.

Op de visite waar het idee van de paardenvierdaagse ontstond, waren ook wat ARW’ers aanwezig. Ze hadden er wel oren naar. Dus opperde Harrie zijn idee in de ledenvergadering. ‘Hoe zie je dat voor je?’, was de vraag ter plekke. “Nou”, zei Harrie, “iedere avond een rit van zo’n 20 kilometer en dan elke avond een andere windrichting uit. We nodigen ook de Kottense Koetsen Kerels uit.” Dat laatste lag sowieso voor de hand, want beide verenigingen nemen regelmatig deel aan elkaars koetsenritten.

Drielandenpunt
De aanwezigen waren enthousiast, het bestuur wilde garant staan en de vierdaagse werd onder de vlag van de ARW georganiseerd. Henk Oonk bood zijn terrein aan voor de start/finish. “Het drielandenpunt!”, zegt Harrie enthousiast. “Oonk zit aan de Esselinkhoekweg op de grens Woold-Kotten-Brinkheurne. Een prachtig punt van waaruit we iedere avond een andere richting op kunnen.”

Het eerste jaar namen voornamelijk menners deel en enkele ruiters en amazones. Het jaar daarop schreef de organisatie de plaatselijke men- en rijverenigingen aan en nodigde hen uit. Door mond-tot-mond-reclame kwamen er steeds meer deelnemers en inmiddels komen ze vanuit het hele land naar het Woold om in het prachtige Winterswijkse buitengebied rond te kunnen toeren. “En ook vanuit Duitsland hebben we veel deelnemers”, vult De Roos aan.

Tegenovergestelde richting
Wijlen Henk Kruisselbrink kwam na het eerste jaar met het idee om de koetsen en de paarden onder het zadel in tegenovergestelde richting te laten gaan en zo werden alle routes beide richtingen op gemaakt.

De Roos, Oonk, Wormskamp, Lobeek en Bollen zijn organisatoren van het eerste uur. Later kwamen daar ook Blekkink en Wijnveen bij. “Het zijn hele families die helpen met de organisatie. Ik zet voornamelijk ritten uit en mijn vrouw Ria doet veel administratiewerk. Er moet veel geregeld worden; de routes moeten nagereden worden, de grondeigenaren gevraagd of we over hun grond mogen gaan, verkeersregelaars moeten niet alleen geregeld worden, maar zij moeten ook cursussen volgen, de dorpskernen en bepaalde wegen moeten na afloop geveegd worden, er moet een tent zijn, eten en drinken, een toiletwagen … iedereen heeft zijn of haar eigen taken.”

Steeds nieuwe routes
De Roos begint in februari al eventuele routes te bekijken en soms gaan die ook over wegen of landgoederen waar men normaal niet mag komen. Daar moet toestemming voor gevraagd worden. Negentien jaar lang is er nagenoeg nooit eenzelfde route gebruikt. “En er zijn nog wegen die we niet gehad hebben. Mijn streven is om dit jubileumjaar weer een aantal nieuwe plekken aan te doen.”

In april moeten alle routes in grote lijnen klaar zijn zodat de andere organisatoren ze kunnen narijden. “In mei rijd ik samen met Ria alle routes nog een keer en bepalen we waar de verkeersregelaars moeten staan. Bij het oversteken van de Misterweg en de Kottenseweg, maar ook bij andere drukkere wegen zetten we regelaars. En bij de spoorbaan. Daar moeten mensen staan die niet alleen aangeven dat er een trein aankomt, maar ook kunnen helpen als een paard de baan niet goed over durft.”

Vrijwilligers
“We hebben iedere avond zo’n veertig vrijwilligers nodig en die worden allemaal persoonlijk gebeld. Mensen willen graag helpen en vinden het zelfs jammer als ze niet gevraagd worden. Iedere twee jaar is er een feestavond voor de vrijwilligers, ARW’ers en de buurt van het start/finish-terrein. Zo ook dit jaar, op 19 juli in dezelfde tent bij Oonk aan de Esselinkhoekweg.”
Samen met zijn mede-organisatoren deelt De Roos de laatste avond de medailles uit aan de deelnemers die ten minste drie avonden hebben meegereden. Het hoogtepunt is als hij op donderdagavond in de tent door de microfoon een verslag uitbrengt van de vier avonden. Dit alles doet hij met, een voor velen bekende, grote lach op zijn gezicht. ”Van de negentien keer vier avonden hebben we één keer een avond afgelast vanwege de weersvoorspelling. En zelfs dat bleek achteraf niet nodig.”

Geen treintjesrijden
De organisatie streeft niet naar hogere deelnemersaantallen. “Het is goed zoals het is. Met meer deelnemers wordt het treintjesrijden. Wat wel ons doel is, is om in ieder geval nog het 25-jarig jubileum te halen. Natuurlijk ben je dan van veel afhankelijk.”


Deel dit bericht

Advertentie


Socialmedia

Unable to display Facebook posts.
Show error

Error: An access token is required to request this resource.
Type: OAuthException
Code: 104
Please refer to our Error Message Reference.

Gerelateerde artikelen