In Ratum gingen ze samen met de Duitse buren de schuilkelder in

25 maart 2020

Door Wim Ruesink
Achter in Ratum, pal aan de Duitse grens ligt een compleet intacte schuilkelder uit de Tweede Wereldoorlog. Begin 1940 besloot de familie Aarnink samen met hun Duitse buren om een schuilkelder te maken. De ene buur had cement en de andere stenen en zo kwam het tot een gemeenschappelijke schuilplaats. Er zijn in ons land nog schuilkelders te aanschouwen uit WO2, maar die zijn veelal van hout of golfplaten. Eentje van beton zoals in Ratum mag een zeldzaamheid genoemd worden.
Kleinzoon Peter woont nu op het ouderlijke huis (voor velen staat het huis bekend als De Busker) en vertelt: ”Met de wederzijdse buren van mijn opa en oma, de familie Icking-Thering was goed contact, de kinderen speelden met elkaar en de oude lui kwamen bij elkaar over de vloer, op een oorlog zat niemand te wachten. In 1940 kwam het er toch van en ze besloten gezamenlijk een schuilkelder te maken. De plek lag, ook toen al, precies onder een vliegroute.” De families bleken een vooruitziende blik te hebben, men kon immers niet weten welk verschrikkelijk leed hun letterlijk en figuurlijk boven het hoofd zou hangen. Het bleek dat de schuilkelder niet voor niks was gebouwd.
Later in de oorlog werden V1- en V2-raketten vanuit Duitsland afgevuurd, maar dat ging nog wel eens mis en dan kwamen ze al gauw neer. Ook de geallieerde bombardementen op Duitse steden namen in alle hevigheid toe, waarbij Duits afweergeschut en luchtgevechten er voor zorgden dat menig oorlogsvliegtuig neerstortte. Zo ook in juni 1944 toen vlakbij op Duits grondgebied, Hessinghook, een Halifax-bommenwerper van de geallieerden door een Duits jachtvliegtuig werd neergehaald. Alle zeven inzittenden kwamen om het leven. Er is op die plek een propellor-monument (zie foto) dat herinnert aan die verschrikkelijke gebeurtenis. Ook het huis van de familie Grotenhuis, dat dichtbij lag, werd in puin geschoten. En vlakbij neergekomen V1 zorgde voor enige schade bij de Aarninks en hun Duitse buren.
Peter: ”De kelder was ingenieus gebouwd, het schuilvertrek waar men in kwam via een betonnen trap was aan weerszijden nog gesloten met dikke eikenhouten deuren. Men zorgde ook voor een nooduitgang. De beide gezinnen, vier volwassenen en acht kinderen zochten er met enige regelmaat beschutting. Opa stond, als het toeliet, buiten op de uitkijk om te kijken of de kust veilig was. Mijn vader, toen nog kind, vertelde mij eens hoe het verliep toen de geallieerden kwamen met de bevrijding. Er kwamen hele colonnes van legervoertuigen langs, eentje zakte er zelfs door de houten brug hier. Mijn vader kreeg chocolade van de geallieerde soldaten, zijn Duitse buurjongen niet. Iets wat voor kinderen niet te bevatten was.”
De kelder is nog altijd intact gebleven. Peter: “Wij willen de schuilkelder zeker bewaren, omdat het een uniek bouwerk is, maar ook vanwege het feit dat het gezamenlijk met de Duitse buren werd gebouwd en gebruikt.”


Deel dit bericht

Advertentie


Socialmedia

This message is only visible to admins.

Problem displaying Facebook posts.
Click to show error

Error: Server configuration issue

Gerelateerde artikelen