Nog even dit

4 juni 2018

Het was wel even schrikken dit voorjaar: geen Steengroeveconcerten deze zomer. En vlak daarna het nieuws dat het Familiespektakel ook een jaartje gaat overslaan en de populaire Ninarun is ook al van het toneel verdwenen. Het zijn evenementen waar Winterswijk zich de laatste jaren nationaal mee op de kaart heeft gezet, die een enorme impuls voor het verenigingsleven betekenen of waar mensen zich onbaatzuchtig voor een goed doel inzetten.

Gelukkig gaat het bij de eerste twee evenementen om het inlassen van een pauzejaar en bij de laatste om een koersverandering naar nieuwe activiteiten. En in plaats daarvan komt er voor inwoners en toeristen ook wel weer het nodige bij aan vrijwilligersevenementen: sinds jaar en dag hebben we de enige marathon van de Achterhoek en dit voorjaar werden de musea Transit Oost en Wereld van Wenters geopend. Om maar een paar voorbeelden te noemen.

Evengoed stemmen die afgelastingen wel tot nadenken. Want het organiseren van zulke mega-evenementen is een inspanning van jewelste voor vaak een klein groepje enthousiastelingen die er hun hele ziel en zaligheid inleggen, vaak ten koste van hun eigen privéleven. Op de dag van het evenement zelf lukt het, met de nodige moeite, meestal nog wel voldoende vrijwilligers op de been te krijgen, maar de vele maanden van voorbereidingen moeten vaak toch door een kerngroepje gedaan worden.

Tja, kun je zeggen, dat is altijd zo geweest. Maar er is wel iets wezenlijks veranderd. Het organiseren van evenementen is, zeker na het monstertruckdrama in Haaksbergen,  een bijna professionele klus geworden, met alle stapels veiligheidsvoorschriften, vergunningpapieren, verzekeringskwesties en niet te vergeten bestuurdersaansprakelijkheid.  Vaak speelt zo’n evenement zich dan ook nog af in de zomermaanden, in een tijd dat iedereen al druk is met schoolreisjes, avondvierdaagsen, buurtbarbecues, de eigen vakantie en bloemen plakken.
Daar komt dan nog eens bij dat dankzij de economische opleving bijna iedereen weer aan het werk is, 24 uur paraat en bereikbaar moet zijn en zo een te druk bestaan leidt om nog eens avond aan avond te gaan vergaderen, repeteren of klussen voor dat ene applausje of boeketje per jaar.

Kijk voor de ‘lol‘ maar eens naar de website van het Vrijwilligerspunt Winterswijk en je staat versteld van de hoeveelheid vrijwilligers die her en der gevraagd worden. Ik telde al zo’n zestig organisaties die veelal meerdere vacatures open hebben staan. En ik heb dit jaar nog geen huis-aan-huisblad opengeslagen zonder  wanhoopskreten als ‘Vrijwilligers gezocht bij Kledingbank (of Brandweer of Avondvierdaagse of…)’. Vaak is zo’n oproep ook nog een soort laatste redmiddel omdat men binnen de eigen gelederen niemand heeft kunnen vinden voor zo’n erebaantje. En die eigen betrokken leden zijn dan nog vaak degenen die zo’n taak nog als eersten oppakken: je klopt toch het liefst aan bij degenen die bewezen hebben iets te kunnen en die toch geen nee durven te zeggen. Het is heel wat moeilijker om een buitenstaander over zo’n drempel te halen.

De bedrijven, die nu zo hard aan de mensen trekken,  hebben alle belang bij een bloeiend verenigingsleven, dat met het organiseren van al die evenementen mensen fit, creatief en sociaal betrokken houdt.  Het is daarom niet zo’n gek idee wat sommige bedrijven al doen: een dagje vrij geven om maatschappelijk vrijwilligerswerk te verrichten. Het  zou heel wat mensen over die drempel kunnen helpen.

Jan Ruesink

jan@devijftigpluskrant.nl


Deel dit bericht

Advertentie


Socialmedia

This message is only visible to admins.

Problem displaying Facebook posts.
Click to show error

Error: Server configuration issue

Gerelateerde artikelen